Nadmierna wilgotność gruntu to jeden z najczęstszych problemów występujących na placach budowy. Zawilgocone podłoże utrudnia prowadzenie robót ziemnych, obniża nośność gruntu i może prowadzić do deformacji nawierzchni oraz osiadań konstrukcji. W takich przypadkach skutecznym rozwiązaniem jest osuszanie gruntu poprzez mechaniczne związanie wilgoci z wykorzystaniem spoiw hydraulicznych.
Na czym polega osuszanie gruntu poprzez związanie wilgoci?
Osuszanie gruntu poprzez związanie wilgoci polega na mechanicznym wymieszaniu podłoża ze spoiwem hydraulicznym lub wapnem. Proces ten prowadzi do:
- związania wody znajdującej się w porach gruntu,
- ograniczenia plastyczności oraz podatności gruntu na odkształcenia,
- poprawy parametrów użytkowych i nośności podłoża.
Woda zawarta w gruncie bierze udział w reakcjach wiązania spoiwa, dzięki czemu zostaje trwale związana w strukturze gruntu, co skutkuje jego osuszeniem.
Wpływ rodzaju gruntu na dobór metody osuszania
Glina – grunt o wysokiej wilgotności i plastyczności
Grunty gliniaste charakteryzują się niską przepuszczalnością oraz dużą zdolnością do zatrzymywania wody. W stanie zawilgoconym tracą nośność i ulegają uplastycznieniu.
W gruntach gliniastych osuszanie polega na:
- mechanicznym mieszaniu gruntu ze spoiwem wiążącym nadmiar wilgoci,
- ograniczeniu plastyczności gruntu,
- uzyskaniu jednorodnego i nośnego podłoża umożliwiającego dalsze roboty.
Metoda ta pozwala na prowadzenie prac bez konieczności wymiany gruntu.
Torf – grunt organiczny o bardzo wysokiej zawartości wody
Torfy to grunty o dużej porowatości, wysokiej wilgotności naturalnej oraz bardzo niskiej nośności. Ze względu na swoje właściwości wymagają indywidualnego podejścia technologicznego podczas prowadzenia robót ziemnych.
W gruntach torfowych osuszanie realizuje się poprzez:
- mechaniczne związanie wody zawartej w strukturze gruntu,
- poprawę parametrów geotechnicznych podłoża umożliwiających prowadzenie robót ziemnych,
- ograniczenie nadmiernych odkształceń oraz zapadania się terenu.
Zastosowanie tej technologii pozwala na poprawę właściwości gruntu torfowego i jego techniczne przygotowanie do dalszych prac, bez konieczności całkowitej wymiany podłoża.
Piasek – grunt przepuszczalny, lecz wrażliwy na nadmierne zawilgocenie
Choć piaski charakteryzują się dobrą przepuszczalnością, w praktyce budowlanej często występują w stanie nadmiernego zawilgocenia, co utrudnia ich prawidłowe wykorzystanie w robotach ziemnych.
W gruntach piaszczystych stosuje się osuszanie oraz wzmocnienie podłoża poprzez:
- redukcję nadmiaru wilgoci i poprawę warunków zagęszczania,
- zwiększenie jednorodności i stopnia zagęszczenia gruntu,
- poprawę odporności podłoża na rozmywanie i koleinowanie,
- przygotowanie stabilnego podłoża pod drogi, place manewrowe oraz fundamenty.
Jak dobrać właściwą metodę osuszania gruntu?
Dobór technologii osuszania gruntu z wykorzystaniem spoiw zawsze opiera się na analizie kilku czynników takich jak:
1. Rodzaj gruntu
Rodzaj podłoża determinuje typ spoiwa oraz intensywność procesu wiązania wilgoci:
- gliny – spoiwa ograniczające plastyczność i wiążące wodę,
- torfy – mieszanki dostosowane do gruntów organicznych,
- piaski – spoiwa poprawiające strukturę i nośność przy podwyższonej wilgotności.
2. Wilgotność gruntu
Osuszanie poprzez mechaniczne związanie wody pozwala na prowadzenie robót nawet przy silnie zawilgoconym podłożu.
3. Przeznaczenie terenu
Zakres i parametry osuszania dobiera się w zależności od przyszłego użytkowania gruntu. Inne wymagania stosuje się dla:
- dróg technologicznych,
- placów manewrowych i składowych,
- podłoża pod fundamenty,
- terenów przemysłowych.
Osuszanie gruntu poprzez mechaniczne związanie wilgoci z wykorzystaniem spoiw to skuteczna metoda poprawy warunków gruntowych na terenach o podwyższonej wilgotności. Odpowiedni dobór technologii do rodzaju gruntu gliny, torfu czy piasku pozwala na bezpieczne i ekonomiczne prowadzenie robót budowlanych.